Anonim

Pagtulong sa isang miyembro ng pamilya

Pagtulong sa isang miyembro ng pamilya

makipag-usap

Pandiwang wika at di-pandiwang wika
  • Pandiwang wika at di-pandiwang wika
    • Aphasia: mga diskarte para sa pakikipag-usap

Ang pakikipag-usap ay isang napakahalagang aktibidad sa buhay ng mga tao at ang tamang komunikasyon ay nagbibigay-daan sa iyo upang maipahayag ang iyong sarili sa anumang oras.

Ang pangangailangan na makipagpalitan ng impormasyon sa kapwa tao ay humantong sa tao na lumikha ng mas kumplikadong mga anyo ng wika sa mga siglo at mula sa simpleng mga pikograpiyang nakarating kami sa modernong pagsulat.

Kung walang komunikasyon ay halos imposible na manirahan sa lipunan at walang isang naka-code na wika ay hindi masisiyahan ng isang tao ang mga pangangailangan, mula sa pinakasimpleng sa pinaka kumplikado.

Bumalik sa menu

Pandiwang wika at di-pandiwang wika

Ang komunikasyon ay maaaring matukoy bilang isang pagpapalitan ng impormasyon na nagaganap sa pagitan ng dalawa o higit pang mga indibidwal na may layunin na magpalabas at tumatanggap ng mga signal sa isang pabago-bagong proseso sa pagitan ng mga paksang kasangkot.

Sa pamamagitan ng komunikasyon, ang mga mood ay ipinahayag din (takot, galak, galit, atbp.), Pati na rin ang paghahatid ng mga hangarin ng mensahe na may partikular na mga modelo ng paghahatid: mapang-akit, emosyonal, patula, kaalaman.

Ang dalawang pangunahing paksa ng palitan ng nilalaman ng komunikasyon ay: ang nagbigay at ang tumanggap.

Ang nagbigay ay ang isa na lumilikha ng paghahatid ng impormasyon sa pamamagitan ng pagpili ng nilalaman ng mensahe, gamit ang bokabularyo nito at ang mga kahulugan na maaari nitong maiugnay sa data.

Ang tatanggap, sa kabilang banda, ay ang nag-interpret sa data ng nagbigay na nagbibigay ng isang paksang interpretasyon at isang paghuhusga sa mga nilalaman. Nang walang pag-aalinlangan masasabi na ginagamit ng tao ang salita bilang pangunahing paraan ng komunikasyon.

Bilang karagdagan sa mga paksa ng komunikasyon (nagbigay at tatanggap), mayroon ding maraming iba pang mga aspeto na dapat isaalang-alang sa isang proseso ng komunikasyon, lalo na kung ang nagpapalabas ay isang pasyente na nahihirapang ipahiwatig ang kanilang nilalaman. Ang komunikasyon ay ginawang mas epektibo kapag mayroong isang mahusay na kakayahan upang maunawaan ang bawat isa batay sa init ng tao, pagpapahayag at pag-aari sa parehong pangkat, na lahat ay kumakatawan sa mga pangunahing aspeto sa isang pakikipag-ugnayan sa pakikipag-ugnay; ang lahat ng mga elementong ito ay tinatawag na empatiya.

Ang empatiya ay ang kakayahang makinig nang may buhay na interes sa kung ano ang sinabi nang hindi agad na nagpahayag ng mga paghatol para sa o laban sa mga nilalaman na ipinahayag; ito ay isang saloobin ng pagiging bukas. Ang empathy ay kapaki-pakinabang sa proseso ng therapeutic.

Ang isa pang napakahalagang aspeto ng komunikasyon ay kinakatawan ng paraan na isinasagawa: maraming mga tao ang nagsalin ng wika sa pamamagitan ng pagbibigay ng iba't ibang kahulugan sa isang talumpati (subjective content), habang ang iba ay nakakaramdam mula sa mga nuances ng wika na hindi palaging codifiable, isang uri ng "balat" sensation; ang pagbabasa na ito ay ang resulta ng isang serye ng mga mensahe na ibinibigay sa tatanggap nang hindi gumagamit ng mga salita, iyon ay, na ipinarating sa pamamagitan ng di-pasalita na wika.

Ang pandiwang at di-pandiwang wika ay bahagi ng sistemang pangkomunikasyon ng tao.

Ang di-berbal na wika ay mas epektibo at "matapat" kaysa sa pandiwang at hindi madaling mabago sapagkat ito ay kinokontrol ng napaka "sinaunang" mga sentro ng utak; nangangahulugan ito na ang mga tunay na nilalaman ay hindi ma-maskara sa mga salita. Ang di-pandiwang wika ay nagpapahiwatig ng interior ng isang indibidwal, nagpapasigla ng damdamin nang walang mga filter, ay mahirap kontrolin nang makatwiran, nag-aambag sa pagtatanghal ng sarili at pinapalakas ang komunikasyon sa pandiwang.

Ang komunikasyon na hindi pasalita ay nagsasama ng mga kilos at ekspresyon sa mukha, dalawang napakahalagang elemento sa proseso ng komunikasyon. Ang paraan ng paglipat ng mukha sa panahon ng isang talumpati ay isinapersonal bilang isang sangkap na kabilang sa isang naibigay na kultura, habang ang mga kilos ay nagpapahayag at binibigyang diin ang malalim, likas na likas na nilalaman.

Ang buong proseso ng komunikasyon ay apektado din ng tono at tono ng boses, titig at paggalaw ng mga mata.

Tulad ng nabanggit na, ang di-pandiwang wika ay nagpapahiwatig ng mas kaunting pagsisikap sa proseso ng komunikasyon, ito ay mas epektibo at mas totoo. Kapag nakikipag-usap o nakikinig sa isang tao, hindi mahirap maunawaan ang mga emosyonal na nilalaman, na nakapagpapahayag nang higit sa mga salita.

Upang maunawaan nang mabuti kung ano ang di-pandiwang wika, sapat na upang makita ang isang bagong panganak na nakikipaglaban sa mundo: hindi siya nagsasalita ngunit nakikipag-usap sa isang napaka-epektibong paraan ang mga mood at malalim na nilalaman ay lumilitaw nang malakas (luha, kawalan ng pag-asa, kagalakan). Ang pagpasok lamang sa buhay na panlipunan at pag-unlad ay may posibilidad na alisin ang emosyonal na singil ng di-pandiwang wika, nang walang gayunpaman na matagumpay na ganap.

Ang lahat ng mga uri ng wika ay nagsisilbi upang maiuugnay ang tao sa mundo: sakit, kalungkutan at karamdaman sa pag-iisip ay maaaring humantong sa mga tao patungo sa paghihiwalay at lalong mapanghina ang kakayahang bumuo ng mga relasyon sa kapwa.

Ang pakikipag-usap ay isang aktibidad na hindi kailanman tumitigil, nakikipag-usap ito sa iba't ibang paraan mula kung kailan ipanganak ang isang tao at patuloy na walang tigil hanggang kamatayan. Ang anumang kilos o posisyon ng katawan, kahit na hindi suportado ng mga salita, ay bumubuo pa rin ng isang modelo ng komunikasyon at gayunpaman imposible na hindi makipag-usap nang walang kinalaman sa mga diskarte na inilagay upang maiwasan ang pagpapalitan ng impormasyon sa ibang tao.

Sa mga relasyon, kahit na ang distansya ay isang anyo ng komunikasyon, sa katunayan ang mga distansya na umiiral sa pagitan ng transmiter at tagatanggap ay nagpapahiwatig ng uri ng kalidad ng komunikasyon: kung mas malayo ka mula sa mga tao, mas madulas ang relasyon. Maliwanag, depende sa konteksto kung saan tayo nagsasalita, ngunit ang "pag-ikot ng mga distansya" ay nagpapahayag ng kalooban na baguhin ang mga hangarin patungo sa interlocutor.

Ang ilang mga bagay ay imposible upang maipahayag ang sampung metro ang layo at sapat na upang isipin ang tungkol sa kung paano ang mga distansya ay hindi komportable sa mga tao sa mga partikular na sitwasyon. Ito ay nangyari sa lahat na "paikliin ang mga distansya" sa isang elevator, pagtagumpayan ang limitasyon sa pagitan ng personal at intimate space, at agad na makaramdam ng isang hindi kasiya-siyang pakiramdam. Samakatuwid, kahit na ang distansya ay isang napakalakas na tool sa komunikasyon, kasama ang pustura na maaaring magpahayag ng isang choleric, malito, walang malasakit, mahiyain, nakakarelaks na saloobin at iba pa.

Kung mayroon kang isang pasyente na malapit sa iyo, anuman ang patolohiya na nagpapahirap sa kanya, ang pustura na karaniwang ipinapalagay niya o sa kama, ay tumpak, hindi mapigilan na komunikasyon. Kung ang pasyente ay nahiga sa kama sa isang posisyon ng pangsanggol (tuhod na malapit sa dibdib), halimbawa, nakikipag-usap siya na marahil siya ay nahihirapan pati na rin kapag kumuha siya ng mga partikular na posisyon upang ipagtanggol ang kanyang sarili mula sa sakit (mga analgesic na posisyon).

Ang katahimikan ay komunikasyon din: ang pagkakaroon ng isang nakapirming tingin o pagtingin sa labas ng isang window kapag ang ibang mga indibidwal ay nasa bahay ay nangangahulugan ng pakikipag-usap sa pagnanais na huwag magsalita sa sinuman.

Ang pagiging malapit sa isang pasyente upang matulungan at sundin siya sa paglipas ng panahon ay nangangahulugang ang isang relasyon ay itinatag sa pagitan ng iba't ibang mga paksa na kasangkot sa pangangalaga. Ang mga nag-aalaga ng pangangalaga ay dapat na pabor sa mga personal na mapagkukunan at ang posibilidad na malayang ipahayag ang kanilang mga damdamin at nilalaman, para sa kadahilanang ito ay sinasabing nakakatulong ang relasyon.

Ang relasyon sa pagtulong ay animated ng mga aktor tulad ng anumang iba pang aktibidad ng komunikasyon, ngunit ang nilalaman ay kinakailangang mag-iba: ang isang tao ay nahihirapan at may mga tiyak na mapagkukunan (kung minsan ay limitado) o hindi nagtataglay ng mga ito, ang iba ay dapat na sa halip ay mapasigla ang potensyal ng tao sa kahirapan at, sa pangkalahatan, upang makinig.

May mga tiyak na bahagi ng ulat ng tulong na maayos na inilarawan ng maraming mga may-akda.

Ang epektibong komunikasyon ay nagtatakda ng katapatan mula sa pasimula, na dapat na pangunahing batayan ng pakikipag-ugnayan dahil walang nabuo sa mga kasinungalingan. Ang sinseridad ay dapat na bilateral, hindi maaaring maging isang taimtim na paksa at isang sinungaling, o mas mabuti, maaaring mangyari ang gayong sitwasyon, ngunit hindi natin masasabi ang isang relasyon sa pagtulong. Sa tahanan ng mga may sakit, madalas nating nasasaksihan ang ganap na mababaw at maling pamalayang pamalayang, lalo na kung mayroong mga tao sa pagtatapos ng kanilang buhay, at magandang malaman na ang mga dinamikong ito ay madalas na maging mekanismo ng pagtatanggol upang madala ang sakit na nauugnay sa sakit. .

Ang nabanggit na empatiya ay dapat ding maglingkod upang maitaguyod ang isang mahusay na relasyon sa pagtulong. Ang karanasan sa sakit na mundo ay maaaring maging mahirap kapag ang mga operator ay hindi emosyonal na kasangkot sa mga sitwasyon. Ang lahat ng higit pang mga kadahilanan para sa mga miyembro ng pamilya, sa kabilang banda, nagiging napakahirap na mapanatili ang isang empathic na diskarte sa isang pasyente dahil, kapag ang emosyonal na sangkap ay labis na kasangkot, halos imposible na "manatili" sa sitwasyon. Sa kabilang banda, kapag ang isang panlabas na operator ay tumutulong, ang kanyang pag-uugali ay dapat na malapit sa panloob na mundo ng pasyente, nang walang gayunpaman na isinama sa kanyang sariling sakit, kung hindi man ang benepisyo na makuha ng paksang nagdurusa ay walang saysay.

Ang empatiya ay maaaring magamit upang maunawaan ang mga partikular na kalagayang pang-emosyonal na naka-link halimbawa sa ilang mga maselan na pamamaraan tulad ng matalik na kalinisan, kung saan ang kahihiyan ay maaaring lumikha ng malalim na pagtutol, o upang matanggap ang lahat ng masasamang bagay na "pagsusuka" sa isang isang instant lamang sa kaso ng choleric crisis. Ang saloobin na ito ay nangangailangan ng kakayahang malaman kung paano i-reset ang lahat ng mga paghuhusga, isang napakahirap na saloobin para sa sinuman, dahil ang aming paraan ng pamumuhay ay nagtulak sa amin na mag-katalogo, pag-aralan, maunawaan at palaging kontrolin ang lahat.

Ang isa pang mahalagang aspeto ng pakikipag-ugnay sa pakikipagtulungan ay ang kakayahang makinig, sapagkat nang hindi nakikinig ay walang pakikiramay o pinagkakatiwalaan. Ang pakikinig ay nangangailangan ng kakayahang maunawaan ang impormasyon na nagmula sa ibang indibidwal, at para sa pasyente maaari din itong maging isang aktibidad na nauubos sa oras: ang pagsasalita at pagpapakita ng sariling mga punto ng pananaw, damdamin, higit pa o hindi gaanong malinaw na emosyonal na nilalaman ay mayroon nang therapeutic na aktibidad at dapat palaging pinakain.

Ang pakikinig ay pinapaboran sa pamamagitan ng pagbawas ng mga distansya: tulad ng nabanggit na, mas maraming "sentimetro" na naghihiwalay sa atin mula sa mga tao na bumaba, mas maraming kahandaang makipag-ugnay sa uniberso ng iba pa ay ipinapakita. Kaugnay nito, binibigyang diin na ang paghawak sa pasyente ng isang simpleng kilos tulad ng isang haplos o paghawak sa kanyang kamay ay malaking tulong, lalo na para sa mga taong nahihirapang makipag-usap.

Kapag nakikinig sa pasyente, mabuti na mabawasan ang lahat ng mga variable na maaaring makahadlang sa aktibidad na ito (radyo, telebisyon, ingay sa background sa pangkalahatan) at palaging tandaan na ang pakikinig ay nangyayari sa pamamagitan ng mga tainga, ngunit din ang titig at saloobin ng pasyente. mahalagang papel ang katawan.

Ang mga sakit sa pandinig at paningin, sakit sa neurological, mga karamdaman sa komunikasyon na bunga ng mga partikular na sakit, mga karamdaman sa memorya at mga karamdaman sa atensyon ay maaaring maging mahirap sa pakikipag-usap at lumikha ng mga paghihirap mula sa banayad hanggang sa kabuuang kawalan ng kakayahan upang makipag-usap.

Ang isang tao na nahihirapan sa pakikipag-usap, dahil sa edad o mga tiyak na sakit, ay dapat ilagay sa isang posisyon upang mapabuti ang kanyang natitirang mga kakayahan sa tulong ng iba't ibang mga pamamaraan, mula sa pinakasimpleng hanggang sa pinaka sopistikado. Nagbibigay ang teknolohiya ng maraming mga tulong upang gawing hindi gaanong mahirap ang komunikasyon ngunit, bago magamit ang mas kumplikadong mga tool, palaging magandang magsimula sa mga pinakasimpleng tulad tulad ng, halimbawa, mga baso at mga pantulong na pandinig para sa pagwawasto ng mga kakulangan sa visual o pandinig.

Kabilang sa mga pangunahing pamamaraan upang maitaguyod ang komunikasyon ay nakakahanap kami ng mga simpleng sistema para sa paghahatid ng mga mensahe, mga pantulong upang mapadali ang pagsulat, mga sistema upang mapadali ang pagbabasa, mga sistema upang palakihin ang mga imahe at titik, mga sistema ng pagtawag, mga sistema na nangangailangan ng paggamit ng mga computer at iba pa.

Bumalik sa menu


Aphasia: mga diskarte para sa pakikipag-usap

Ang Aphasia ay isang sakit sa pagsasalita na sanhi ng mga pinsala sa utak na nagreresulta mula sa iba't ibang uri ng aksidente: vascular, traumatic, neoplastic, nakakahawang; maraming beses na nauugnay ito sa iba pang mga sakit sa neurological tulad ng kahirapan sa articulating words (dysarthria). Ang aphasic ay madalas na pinapanatili ang mga kakayahan ng nagbibigay-malay ngunit hindi nagawang tumugon o maunawaan kung ano ang sinabi sa kanya. Sa prinsipyo, ang mga sugat na nakakaapekto sa utak at na nagreresulta sa pagkawala ng wika ay matatagpuan sa mga tiyak na lugar (Broca, Wernicke).

Ang paghahayag ng aphasia ay nangyayari sa iba't ibang paraan: sa pamamagitan ng pagpapalit ng isang salita sa isa pang magkatulad na isa, pagpapahayag ng isang salitang magkaparehong tunog ngunit may ibang kahulugan, ang pagpasok ng mga salitang walang lohikal na koneksyon sa pagsasalita.

Sa aphasia ng Broca's (motor) mayroong isang pagbabago ng wika samantalang ang kakayahang maunawaan ay nananatiling hindi nagbabago; ang kamalayan na ito ay gumagawa ng labis na pagkabigo sa pasyente.

Sa aphasia ni Wernicke, gayunpaman, nahihirapan sa pag-unawa sa pagsasalita at sa wika: ang pasyente na apektado ay nagsasalita sa pamamagitan ng pag-coining ng mga bagong salita (neologism), ngunit hindi mapagtanto na ang kanyang komunikasyon ay hindi maunawaan, samakatuwid ay may posibilidad siyang magalit.

Ang napaka-ikli at hindi kumpletong paglalarawan ay nagpapaliwanag sa malubhang pagkawala ng awtonomiya na nakakaapekto sa aphasic subject.

Ang isang tao na hindi makapagsalita ay tiyak na nakikipag-usap ng napakalaking kakulangan sa ginhawa at pagtanggal mula sa katotohanan.

Ang lahat ng mga tao na nag-iikot sa paligid ng pasyente ay dapat na marunong ipagbigay-alam sa problema at kung ano ang mga paghihirap na nakatagpo ng nakatulong na tao, upang maiwasan ang mga hindi kinakailangang mga salungatan at pagkabigo. Sa katunayan, magandang malaman na madalas na ang mga hindi makikipag-usap ay tinatalakay ng mga damdamin ng lahat ng uri (takot, pagkabalisa, pagsalakay) at ang pakikipag-usap sa mga paksa na nahihirapang ipahayag o pag-unawa ay nangangailangan ng maraming pagkakaroon. Kapag nagsasalita o nagsisikap na makipag-usap, kinakailangan upang ulitin ang pangungusap nang maraming beses nang hindi nasiraan ng loob; ang lumalabas na walang pasensya ay nagdaragdag ng distansya at nagpapababa ng posibilidad na magsalita. Maraming mga beses ang pasyente ay may kaugaliang makipag-usap sa pamamagitan ng mga kilos, na dapat bigyang kahulugan. Ang mga estratehiya ay maaari ding magpatibay na naglalayong gawing simple ang mga tagubilin na ibibigay, halimbawa ng maikling pangungusap, simbolo, palatandaan, mga imahe. Inirerekomenda ang mga dadalo upang mapanatili ang isang positibong pag-uugali ng pampalakas pagkatapos ng bawat resulta. Ang anumang anyo ng kaguluhan ng acoustic o pandinig ay dapat na alisin at, kung posible, ang mga sumusunod na katanungan ay dapat iwasan: ang isang indikasyon sa isang oras ay higit pa sa sapat.

Ang speech therapist ay maaaring magsagawa ng isang mahalagang aktibidad ng rehabilitasyon at sa kadahilanang ito ay mariing inirerekumenda na humiling ng tulong: ang mga pasyente na sinusundan sa proseso ng rehabilitasyon, sa katunayan, ay mas malamang na mapabuti ang kanilang karamdaman, din bilang pagsasaalang-alang sa katotohanan na sila ay pinasigla at hindi gaanong iniwan.

Upang mapadali ang komunikasyon, maaari mong subukang gumamit ng mga simpleng pamamaraan para sa paghahatid ng mga mensahe tulad ng, halimbawa, mga panel na may mga imahe, sitwasyon o titik na maaaring ipahiwatig ng pasyente kung mayroon siyang kakayahan. Posible ring itayo ang mga pantulong na ito sa bahay gamit ang karton, Plexiglas, malagkit na mga titik at iba pa.

Ang mga mas sopistikadong aparato ay magagamit sa merkado na mapadali ang komunikasyon ng mga pasyente na alam kung paano basahin at isulat bago ang kaganapan na nag-trigger ng aphasia; kabilang dito ang:

  • mga sistemang pang-komunikasyon ng alpabeto, iyon ay mga aparatong elektroniko na nagpaparami ng mga salitang nai-type sa isang maliit na screen o i-convert ang mga ito sa mga tunog, pinapayagan din na kabisaduhin ang mga pangungusap na ginawa upang gawing mas madali ang komunikasyon;
  • mga simbolikong sistema ng komunikasyon (simbolikong komunikador), iyon ay mga simpleng instrumento na binubuo ng isa o higit pang malalaking susi kung saan maiugnay ang isang naitala na boses na tinig; sa tuwing ang pasyente ay may isang tiyak na pangangailangan ay maaari niya itong pindutin. Halimbawa, sa pamamagitan ng pagrekord ng pariralang "nauuhaw ako", sa tuwing ang pindutan na naglalarawan ng imahe na nauugnay sa pangangailangan na uminom ay pinindot, ang pariralang nagawa ay mapakinggan. Ang mga figure na may kahulugan ay nakakabit sa mga susi.

Ang mga presyo ng ganitong uri ng mga tulong ay nag-iiba mula sa ilang daang euros hanggang sa ilang libong. Bago bumili ng mamahaling mga instrumento, inirerekumenda na makakuha ng payo mula sa neurologist dahil sa ilang mga kaso maaari silang maging ganap na walang silbi!

Kabilang sa mga system na pabor sa pagsulat, at maaaring magamit kapag ang mga kasanayan sa motor ay halos buo at ang tao ay maaaring sumulat o gumuhit, mayroong mga ergonomikong humahawak at strap. Ang pagpapanatili ng kakayahang gumuhit o magsulat, kahit na hindi pare-pareho ang mga nilalaman, ay napakahalaga para sa isang patuloy na pagpapasigla ng mga kasanayan sa cognitive.

Bumalik sa menu